De naam John Greenwood is onlosmakelijk verbonden met de breedste, meest imposante Corvettes die ooit op Amerikaanse circuits reden. In de vroege jaren zeventig begon Greenwood de Corvette C3 Stingray te transformeren tot een widebody-monster dat zowel op de racebaan als op straat absolute blikvangers werden. Zijn filosofie was simpel: meer grip vraagt om bredere carrosserie, en bredere carrosserie vraagt om meer vermogen. Het resultaat was een reeks wagens die de Corvette-wereld voor altijd veranderde.
De weg naar de baan: Greenwoods IMSA-racewortels
John Greenwood begon zijn motorloopbaan als fanatiek amateurracer in de vroege jaren zestig. Zijn eigen Corvettes dienden als testbank voor steeds agressievere modificaties. Toen de IMSA GT-klasse in 1971 van start ging, zag Greenwood zijn kans. Hij bouwde een reeks C3-racers die de karakteristieke brede carrosserie-extensies kregen: opvallende spatbordblisters aan voor- en achterzijde, verlaagd chassis en aerodynamische aanpassingen die volledig door hem zelf waren ontwikkeld.
In 1973 en 1974 domineerde Greenwood de GT-klasse van Le Mans en de Daytona 24 uur met zijn gesponsorde Corvettes. De wagens waren uitgerust met big-block V8-motoren van 7,0 liter of meer, goed voor 550 tot meer dan 600 pk (hp). De brede wielkasten waren niet alleen cosmetisch: ze herbergden wielen van 14 inch breed, wat in die tijd ronduit revolutionair was voor een serieproductieauto als basis.
De samenwerking met sponsoren als Goodyear en BF Goodrich bracht Greenwood landelijke bekendheid. Zijn team reed consequent aan de vooravond van een derde IMSA-titel toen mechanische pech roet in het eten gooide. Die tegenslag deed niets af aan zijn reputatie als bouwer van de spectaculairste Corvette-racers van zijn tijd.
De 'Batmobile': Greenwoods meest iconische racer
Van alle Greenwood-creaties ging er één met de bijnaam 'Batmobile' de geschiedenis in. De 1976 IMSA-Corvette was voorzien van een enorme achterspoiler die verticaal oprees als een staart, combineerde met massief uitgestoken spatborden en een frontschort dat de grond raakte. Het geheel oogde meer als een sciencefiction-voertuig dan een Corvette van de showroom.
De wagen had een 8,1-liter big-block (aangepaste 454 cid) die meer dan 700 pk leverde. De widebody-extensies bedroegen aan de achterzijde maar liefst 15 centimeter per zijde ten opzichte van de standaard C3-carrosserie. De lak – doorgaans wit met rood-blauw-witte Amerikaanse vlaggen en sterren – maakte de wagen onmiskenbaar als een Greenwood-product.
Het aerodynamisch pakket was voor die periode verrassend doordacht: de Batmobile genereerde aanzienlijke neerwaartse kracht dankzij de grote achtervleugel en het neus-diffusorprincipe dat Greenwood toepaste. Hedendaagse racetechnologen zouden het ontwerp rudimentair noemen, maar in 1976 was het state of the art voor een op serieproductie gebaseerde raceauto.
Straatversies: de Greenwood widebody-kit voor gewone rijders
Greenwood begreep vroeg dat zijn racesucces commercieel kon worden vertaald. Halverwege de jaren zeventig begon hij complete widebody-kits te verkopen voor de C3. Een eigenaar die zijn Corvette wilde omtoveren tot een Greenwood-look-alike kon bij het bedrijf in Michigan terecht voor een uitgebreid pakket: glasvezel (fiberglass) spatbordblisters voor en achter, een dieper frontspoiler, zijschorten en optioneel een achtervleugel.
Een compleet straatpakket kostte halverwege de jaren zeventig tussen de 3.000 en 5.000 dollar, wat neerkomt op omgerekend circa 15.000–25.000 dollar in hedendaagse koopkracht. Daarvoor kreeg de koper een transformatie die zijn C3 visueel onderscheidde van elke andere Corvette in de straat. Greenwood bood ook motorupgrades aan: aangepaste carburateurs, uitlaten, camshafts en zelfs volledige crate-motor-pakketten (kant-en-klare vervangende motoren) voor wie nog meer vermogen wilde.
De kwaliteit van de fiberglass-kits varieerde in de beginjaren, maar Greenwood verfijnde zijn productie voortdurend. De pasvorm werd beter naarmate meer kits werden geproduceerd en terugkoppeling van klanten werd verwerkt. Naar schatting werden er enkele honderden complete straatpakketten verkocht, waarmee de Greenwood-widebody een zeldzame maar herkenbare verschijning op Amerikaanse autowegen werd.
Invloed op het Corvette-uiterlijk en de aftermarket
Greenwoods werk heeft een blijvende stempel gedrukt op de manier waarop Corvette-enthousiasten naar carrosserie-modificaties kijken. Vóór Greenwood was de Corvette een relatief smalle, elegante sportwagen; ná Greenwood was het geaccepteerd dat een Corvette breed, laag en agressief kon zijn zonder zijn sportieve identiteit te verliezen.
Veel tuners die na Greenwood kwamen – waaronder bedrijven die later bekende namen in de Corvette-wereld werden – bouwden voort op zijn principes van verbreed chassis, grotere wielen en aerodynamische carrosserie-extensies. De hedendaagse Corvette C8 Z06 met zijn uitgesproken achterste bodywork en brede achterspoor draagt in zekere zin de erfenis van Greenwoods werk.
John Greenwood overleed in 1991 na een auto-ongeluk, maar zijn bedrijf werd voortgezet. De collectorswaarde van echte Greenwood-racers is in de afgelopen decennia sterk gestegen: een authentieke Greenwood IMSA-racer uit de jaren zeventig brengt tegenwoordig 200.000 dollar of meer op bij gespecialiseerde veilingen. Dat is niet slecht voor auto's die destijds werden gebouwd als werkpaarden van de racebaan, niet als museumstukken.
Nalatenschap en collectorswaarde
Binnen de Corvette-gemeenschap neemt Greenwood een unieke positie in. Anders dan tuners die zich primair op straatprestaties richtten, was Greenwood in essentie een racer die toevallig ook producten voor de straat maakte. Zijn primaire motivatie was altijd competitie, en die authenticiteit is voelbaar in elk Greenwood-product.
Restaurateurs die een echte Greenwood-racer of -straatversie in handen krijgen, staan voor een specifieke uitdaging: de originele fiberglass onderdelen zijn niet meer nieuw leverbaar en vereisen handmatig gietwerk van een specialist. Documentatie van de originele configuratie is beperkt, en Greenwood varieerde zijn bouw van wagen tot wagen. Elk exemplaar is daardoor in zekere zin uniek.
Voor de Corvette-fan die de geschiedenis van de auto volledig wil begrijpen, is Greenwood's werk verplichte studiestof. Zijn widebody-C3-racers vertegenwoordigen een tijdperk waarin een kleine groep gepassioneerde bouwers de grenzen van wat een serieproductiesportwagen kon zijn volledig herschreven – lang voordat grote fabrikanten dat zelf deden.